Ik werd 50

 "Ik heb een uitnodiging gehad voor mijn eerste mammografie, mevrouw, maar ik wil het graag verplaatsen omdat het net op mijn vijftigste verjaardag valt," ik glimlach aan de telefoon, ik denk dat mensen aan de ander kant dat horen in mijn stem. 
"Dat gaan we inderdaad niet doen, mevrouw, is een week later beter?" antwoordt ze.
"Ja, graag," knik ik, we leggen een nieuwe datum vast en een aantal weken later sta ik met ontbloot bovenlijf bij de machine.
Ik wurm mij in verschillende houdingen zodat mijn borsten tussen twee platen geplet kunnen worden en doe mijn best om adem te halen. De pijn niet te voelen. 
Ik heb net mijn verjaardag gevierd, ik ben nog licht van alle leuke ontmoetingen van de laatste dagen en neem zonder zorgen afscheid van de onthaalmedewerkster. Ik denk niet meer aan het onderzoek en ga verder met mijn week. Onbezorgd.

Een week later word ik in de late namiddag opgebeld door mijn gynaecoloog.
"Spreek ik met mevrouw Delrio?" 
Ik knik, mijn keel knijpt dicht.
"Mevrouw?"
"Euh ja, dokter, ik ben mevrouw Delrio."
"Mevrouw, we hebben iets gezien op uw scan en willen het verder onderzoeken."
Ik knik.
"Mevrouw?"
"Ja,ja natuurlijk dokter, maak ik dan gewoon een afspraak bij het onthaal?"
"Ja, u kan daar morgen voor bellen. Het hoeft niet dadelijk het ergste te betekenen, mevrouw. We willen gewoon zeker zijn."
"Ok, dokter," ik leg af. Het eerste wat ik denk is, nu is het mijn beurt. 
De dag erna bel ik naar het ziekenhuis en de eerstvolgende afspraak is in juni. 
"Excuseer? In juni voor een echo? Ik denk het niet," ik leg af en bel naar een radiologiecentrum waar ik de dag erna al op onderzoek kan. Op het werk verplaatsen ze mijn afspraken en ik kom in de namiddag bij het centrum aan.
"Ik kom mij aanmelden voor een echo van mijn borst," ik leg mijn identiteitskaart en het voorschrift al klaar.
"Mijn excuses, mevrouw, maar de Pc's doen het niet en ik kan u niet inschrijven. We doen ons best maar het kan zijn dat u morgen moet terugkomen," de medisch secretaresse kijkt mij vriendelijk aan, ze glimlacht begripvol. Ik niet, ik kan niet lachen en ik denk erover na om haar vanachter haar bureau uit te trekken en haar te dwingen om mij dan maar handmatig in te schrijven.
"Hebben we een inschrijving nodig voor een echo?" vraag ik in de plaats, mijn stem klinkt niet zo vriendelijk en ik glimlach niet.
"Jammer genoeg wel, mevrouw, zet u anders even we proberen het hier op te lossen, blijft u even zitten, ok?" Ze voelt dat ik niet naar huis wil en dat ik de echo vandaag, nu, wil.
Ik zet mij op het bankje net voor haar raampje zodat ze mij zeker niet vergeet. Ze glimlacht regelmatig bemoedigend, ik bijt op de huid van mijn vingers.
Even later roept ze mij opgelucht. "Het is in orde, mevrouw, kom ik schrijf u gauw in en dan kan u dadelijk naar de dokter,"
"Sorry dat ik zo onvriendelijk ben, ik ben gewoon bang," zeg ik en ik voel hoe mijn stem bibbert.
"Dat begrijp ik wel," zegt ze " veel succes, mevrouw."
Ik knik en wandel gauw verder de gang in waar ik al snel binnengeroepen word.

De verpleegster toont mij waar ik mij kan uitkleden en laat mij op een onderzoekstafel liggen.
Even later komt de arts binnen, ze is ernstig maar niet onvriendelijk. We knikken naar elkaar, ze spuit wat gel op de echokop en legt het op mijn linkerborst. Ze drukt, het doet pijn, ze drukt nog wat harder gaat tot onder mijn oksel en terug. Ik kijk naar de muur en sluit mijn ogen ,dwing mezelf om adem te halen. Ik tel tot tien en dan tot twintig en dan tot veertig. Ik adem in en vergeet uit te ademen.
"Mevrouw, het is in orde, uw borst is gezond," 
Ik adem uit en kijk haar verbaast aan. "Ja? Alles is in orde?" 
"Ja, ik was degene die uw scan had nagekeken en ik dacht iets te zien dat onregelmatig was en ik wou het zeker weten. Ik dacht nog, ze is net vijftig geworden," ze kijkt mij vriendelijk aan. 
"Het is het beste om het zeker te weten," zeg ik en ik bedank haar.

Even later stap ik terug naar buiten, de zon schijnt, het was niet mijn beurt. Ik sta even stil met mijn gezicht naar de zon en ik adem diep in. Dan stap ik in mijn auto en ik kan niet vertrekken omdat mijn handen trillen, het is niet mijn beurt maar er zijn zoveel vrouwen die ik ken die die opluchting die ik nu voel niet kennen. En dan komen de tranen, ik huil om mijn vriendin die al even zo moedig vecht met een elegantie die ik bewonder, ik huil om de lieve vrouw die deze diagnose bovenop haar andere gezondheidsproblemen heeft gekregen, ik huil om mijn moeder die deze vreselijke ziekte niet in haar borst maar wel in darmen had, ik huil en huil totdat ik leeg ben. Daarna pak ik mij bijeen en rij naar huis. De zon schijnt.